Kelimeler, cümleler, söylenenler susulanlar. Doğrular, yalanlar hepsi bizden çıkan bizi anlatan bizi darağacına ya da tahta çıkaranlardır.

       İnsanlar vardır kelimeler ağızlarından patlayan mısırlar gibi çıkar. Her söz büyük büyüktür.  Sanırsın ki bu kadar büyük lafları eden, bir o kadar büyük adamdır.  Ama ne zamanki iş, söylenenleri uygulamaya geldiğinde büyük laflar eden küçülür küçülür gözümüzde kum taneciği kadar kalır.

  İnsanlar vardır, dış görünüşüyle değerlendirilir her zaman. Görürler ve kararlarını verirler. Bu insan hiçbir şeyden anlamaz. Sözü dinlenmez. Oysa içinde cevherler gizlidir. Bilmezler. Bir gün biri ondaki derinliği görene kadar o hep yanlış değerlendirilir.

  İnsanlar vardır. Her sözünde bir hikmet, duruşunda oturuşunda bir bilgenin ağırlığı vardır. Sözün özü satır aralarında gizlidir. Yanında olabilmek yemiş yüklü bir ağacın altında beklemek gibidir. Gün içinde mutlaka bir yemiş nasip olacaktır.  Büyük laflar etmezler. Büyük bahçelerde gezmezler. Şatafat, lüks onlara göre değildir.  Onlar en umulmadık yere saklanmış tılsımlı hazineler gibidirler.  Onlara ancak tılsımı çözen yaklaşabilir.

  İnsanlar vardır dilleri hep yanlışa döner. Yalan söylemek sanattır onlar için.  Ne yazık ki onların etrafı hep doludur. Yalan olduğunu bilseler de ışığa koşan pervaneler gibi etrafında dönerler. Yanan pervanelerin yerine hep yenileri gelir.

  Kısacası sözlerimizdir bizi tanıtan, bizi ele veren, bizi biz yapan…

                                                                                        Birgül