Aralık 11, 2008 - ADAM VE KADIN

Önce kelimeler uçuştu. Birbirlerini bir türlü bulamadılar. Her biri bir şey ifade ediyordu ama bir türlü bir araya gelip çok şey ifade edemiyordu. Kadın bekledi sabırla, içi titreyerek ve sonucu bilerek.  İçinde kırılacakları biliyordu. İçinde tutuşacak hazan yapraklarını kenara ayırmaya çalışarak bekledi. Kelimeler sustu birden. Cümleyi oluşturamadılar. Güçleri yetmedi.

       Derin bir nefes aldı adam. Kadına asır gibi geldi bu nefes alış. Bekledi biraz daha. Sonra sesini ayarladı. ''Söyle, hazırım'' dedi. Adam biliyordu onun çok hazır, ama aslında hiçte hazır olmadığını.''değilsin'' dedi. Öyle güzel bir şey yaşıyorsun ki kendi dünyanda. Hiç hazır değilsin. Kadın gülümsedi. Gelecek cümleleri biliyordu. Ama ısrar etti. Korkma hazırım. Hem hiç sanmadığın kadar. Uzun süren bir sessizlikten sonra adam, tekrarladı söylediklerini. Sen çok güzel bir şey yaşıyorsun kendi dünyanda. Ama ben, sevme özürlüyüm. Bu açıklama aslında onu ele veriyordu. Seni sevemedim demenin onu ne kadar inciteceğini düşünmüştü. Ve bu özrün arkasına sığınmayı tercih etmişti. Bu durumda ne denir, nasıl denir bilemezdi kadın. Düşündü ne demeliydi?  Peki, benim sevgim dedi. Benim sevgim seni rahatsız ediyor mu? Adam asla dedi. Sevilmek neden rahatsız etsin. Kim rahatsız olurki bundan. Peki dedi istediğin ne? Gideyim mi? Adam, buna sen karar vereceksin dedi.  Ama ben varlığından mutluyum.

  Kadın hangisinin daha zor olduğunu bilmiyordu. Sustu..

                                                    Birgül