Uyumak unutmak gibiymiş. Uyumak ve unutmak istiyorum hiç uyanmamacasına. Unutmak istiyorum kahverengi korkuları, gri

sabahları.  Uyutmak mı kolay kara geceleri. Unutmak mı zor

pembe hayalleri.

       Yarınsız düşler kurmak her sabah. Yarım kalmak her biten günün

sonunda. Yalnızlığın kuru, soğuk, yapışkan kollarına bırakmak umutsuzca

başını. Kara gecenin koynundan uyanmak bir kez daha güneşsiz bir sabaha. Çığlıkları her seferinde içine hapsetmek. Susmak, susmak, susmak…

  Susuyorum. Sustukça konuşuyorum kendimle. İçimde bir ben var benden ayrı. Dışımda ayrı bir ben. Öyle farklılar ki birbirleriyle. Biri korkularıyla savaşırken, diğeri günlük yaşamın renkli bir üyesi sadece. Şarkılar dinleyen, aşk masalları okuyan, gülen biri dışımdaki. İçimdekiyse yaşadıklarından pişman, yaşayacaklarından korkan, yaşayamadıklarının özlemini çeken bambaşka biri. Üçüncü bir şahıs olup onların çekişmelerini izlemek istiyorum sessizce. Kazanan ya da kaybeden olmasın. Giden ya da kalan da.

Az mıyım çok muyum?
Var mıyım yok muyum?
Ben neyim?
Masal mıyım gerçek miyim?
Kaç mıyım göç müyüm?
Hiç miyim suç muyum?
Ben kimim? Diyor Candan Erçetin içimdeki bene ses olup, çığlık olup sesleniyor. Öyle ya ben de bilmiyorum kendimi. Kimim? Neyim? Nerdeyim? Neden?

  Ne kadar??? Diyor adam kadına. Kadın susuyor. Adam isyanda bir kez daha soruyor sesini yükselterek. Ne kadar? Kadın, susuyor, susuyor, susuyor…

   Daha ne kadar sürecek bu sorular? Ne kadar yalnızım? Ne zaman bitecek suskunluğum? Ne kadarım? Neyim? Kimim?  BEN KİMİM?